Tutunamayanlar Üzerine
Öncelikle ben Tutunamayanlar’ı eleştirecek yetkinlikte bir okur değilim. Tutunamayanlar benim için tam şu an ki haleti ruhiyeme uygun hatta yer yer ürkütücü derecede benim davranış kalıplarımı andıran bölümleri barındıran bir roman kendisi. Selim Işık gibi kendimi hiçbir yere uyduramamış hiçbir kalıba sokamamış bir adamım. Zannetmeyin ki bundan haz alıyorum. Çekiniyorum korkuyorum. Kitabı ilk okumayı denediğim de hiç farkında değildim bunun bir bilinmeze yolculuk olduğunun. İkinci seferde de gene bir klasik olduğu okunması gerektiği fikrine kapılarak okudum. Çünkü her satırı anlamaya çalıştım. Bu da tabiki en fazla 200 sayfa dayanmamı sağladı. Fakat nihayet üçüncü seferimde düşüncelerimin olgunlaşmasıyla ve kitaba yargılayıcı bir tavır takınmadan dostça bir şekilde beni istediği yöne çekmesine izin verdim. Fakat gene de tetikte olmanızı gerektiren bir roman Tutunamayanlar. Öncelikle sanılanın aksine asla sıkılmıyorsunuz. Sürekli bir güldürü ögesi barındırı...